پيشگفتار روش نگارنده اين بوده است كه در مناسبت‌ها و رخدادها ، به خواندن آنچه ويژهء آن مناسبت و رخداد است بپردازم ، تا روند و چون و چند آن را بشناسم . اين كار را هم بخاطر دانش اندوزى و هم به اميد گزارد حقّ خدمات دينى و تراثىام مىكنم كه مايهء مباهات منست . بر همين أساس در نخستين روز ماه محرّم الحرام سال 1415 ه . ق . ، خواندن بخش ويژهء سرگذشت إمام سبط شهيد ، سرورمان أبو عبد اللّه حسين بن علىّ بن أبى طالب - عليهم السّلام - را ، از كتاب تاريخ دمشق ، تأليف حافظ و مورّخ دمشقى ، علىّ بن حسن بن هبة اللّه ، معروف به ابن عساكر ( 499 - 571 ) ، آغاز كردم . اين كتاب سرشارست از رواياتى كه ابن عساكر آنها را از گويندگانشان نقل كرده ؛ اين مرد به فراخى دانش و چيره‌دستى در اين فن نامبردارست ، و اين ، كتاب او را سزامند هر گونه عنايت و اهتمام مىسازد . أحاديث اين سرگذشت - بنابر شماره‌گذارى مصحّح كتاب - نزديك به 400 حديث است كه مربوط مىشود به إمام حسين - عليه السّلام - و شئون حيات ايشان : ويژگيها و سيرت آن بزرگوار ، پيش از كربلا ، در كربلا و پس از آن . تاريخ دمشق - مانند ديگر نگارشهاى كهن - بر أسلوب إسناد متّكى است ؛ أسانيد فراوانى مىآورد و به بر شمردن و تكرار آنها مىپردازد . اين أمر در پهنهء نقد و ارزيابى تراث أهمّيّت و ضرورت ويژه‌اى دارد ، ليك مراجعه و استفاده از آن را جز براى عالمان و متخصّصان ، مشقت‌آور مىكند ، زيرا چنين أسلوب تراثيى را ثقيل مىيابند ، و از اين رو ، نه چنين كتابهايى را تهيّه مىكنند و نه تن به مطالعه و بهره‌ورى از آن مىدهند . بر من گران آمد كه اين كتاب ، و ثروت حديثى و علمى مندرج در آن ، از دست و دسترس بيشترينهء